* Εφέ 3D: Η επάνω οθόνη είναι μια παραδοσιακή οθόνη LCD, ενώ η κάτω οθόνη είναι μια οθόνη αφής. Συνδυάζοντας τα δύο, το DS θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα τρισδιάστατο εφέ σε ορισμένα παιχνίδια, έχοντας την επάνω οθόνη να εμφανίζει το φόντο και την κάτω οθόνη να εμφανίζει το προσκήνιο. Αυτό ήταν ένα νέο χαρακτηριστικό εκείνη την εποχή.
* Βελτιωμένο παιχνίδι: Οι διπλές οθόνες επέτρεψαν πιο σύνθετους και διαδραστικούς μηχανισμούς παιχνιδιού. Για παράδειγμα, η μία οθόνη θα μπορούσε να εμφανίζει τον κόσμο του παιχνιδιού ενώ η άλλη εμφανίζει χάρτη, απόθεμα ή στατιστικά χαρακτήρων.
* Αλληλεπίδραση με οθόνη αφής: Η κάτω οθόνη αφής παρείχε έναν νέο τρόπο αλληλεπίδρασης με παιχνίδια, επιτρέποντας πιο διαισθητικά και ανταποκρινόμενα χειριστήρια. Οι παίκτες μπορούσαν να ζωγραφίσουν, να γράψουν και να αλληλεπιδράσουν με τον κόσμο του παιχνιδιού απευθείας μέσω της οθόνης αφής.
* Δυνατότητες πολλών παικτών: Το DS θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και τις δύο οθόνες για παιχνίδια για πολλούς παίκτες. Ένας παίκτης θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επάνω οθόνη ενώ ο άλλος την κάτω, ή και οι δύο παίκτες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την ίδια οθόνη για διαφορετικά στοιχεία του παιχνιδιού.
Συνολικά, οι δύο οθόνες στο Nintendo DS ήταν ένα επαναστατικό χαρακτηριστικό που επέτρεψε μια μοναδική και συναρπαστική εμπειρία παιχνιδιού. Άνοιξε το δρόμο για μελλοντικές φορητές κονσόλες με διπλές οθόνες και χειριστήρια αφής.